Sıra Beklemek

image

Sıradayım. Önlerde değilim. Sondayım. Aslında sondan bir önce olacağım da teyze arkama geçmek yerine en öne atlamak için çaba sarf ediyor. Nafile. Kader işte bal gibi geldi geçti arkama. Bu durumdan gereksiz bir haz alıyorum. Bildiğin nefsim level atlıyor. Ayıp ayıp… Utan ben utan diyorum kendime!

Bir önümdeki teyze ise dönüp bana ”büyük şehir de yaşamak güzeldir kızım her şeye kolay ulaşıyoruz ama bu da zahmeti sıra var diyor. Öyle teyzecim deyip hanım kız gülüşüne bürünüyorum. (Kesinlikle gözünden yaşlar fırlayan emoji gülüşü değil). arkamdaki teyze muhabbetimizden hoşlanmıyor çünkü ucu ona dokunuyor. Sonuçta daha Az önce bizi yok saymaya çalışıyordu. Dönüp ona bir bakıyorum.

Önümüzdeki teyze de sıra beklemekten sıkılmış konuşmak istiyor. Her yer kalabalık kızım ama bu da çok güzel, allah böyle kalabalıklar versin diyor. Amin diyorum. Hastaneler dedim ki devamını getireceğim ki teyze Allah kimseyi hastane kapılarında bekletmesin diyor. Amin diyorum. Lafı ağzımdan aldın demiyorum. Bu sefer gözlerimi de gülüşüme ekliyorum ve hastaneleri düşünüyorum.

Bu sırada
Sıra ilerliyor ilerliyor. Nasıl oluyorsa arkamdaki teyze benden önce ödeme noktasına varıyor. Gerçekten bu duruma takılıp kalacak yaşa henüz gelmediğim için Allaha şükrediyorum. Cıngar çıkaramayacağım. Sorun değil. Sabır sabır…

Neeeeee. Teyze istediği karta taksit yaptıramayınca almaktan vaz geçti ve gitti. Sonu böyle mi olacaktı?
Acele işe şeytan yine duramayıp karışmıştı