Uydurmasyon Anıların İlki

Uydurmasyon Anıların İlki,  birazdan okuyacağınız satırlar tamamen hayal ürünüdür.

İçimde bir koşma isteği var. yıllardır hep vardı. Öyle sahilde filan değil. Şehrin üstünde koşmak gibi. Belki gökdelenleri basamak yaparak belki de süper kahramanlarla dolu Amerikan filmleri gibi. Yakıp yıkarak.

Sanki koşsam rahatlayacağım. Sanki koştukça kurtulacağım. Daha hızlı koşabilmek için daha büyük adımlar atacağım. Dirsekten bükmüş kollarımı iki yanımda öne arkaya ittikçe daha da hızlanacağım.

Belki yorulurum. Belkisi fazla. Kesin yorulurum. O zaman oturup bir kenarda muhtemel bir kaldırımın ucunda gelip geçeni seyre dalarım. Telaşlarına anlam veremez ya da kendi telaşsızlığıma yanarım.

İçim yandıkça tekrardan bir koşma isteği doğar nefes aldığımda kabaran omuzlarımda. Tekrardan rüzgara siper olmak isterler. Yanaklarım soğuktan sır olmak, Ellerim üşümek, burnum kızarmak ister.

O an muazzam bir döngü kaplar hayata bakışımı, koşmak, yorulmak, oturmak, dertlenip, tekrardan koşmak.

Bir de bunun bağırmak istediğim versiyonu var. Bir dağın başına tırmanıp ağzımı açıp saatlerce bağırmak. Boğazım hiç acımadan nefesim hiç kesilmeden bağırmak. Nasıl olur öyle şey? Çılgın mıyım? Yoksa  içine tıkışmış milyonlarca şehir insanından biri mi?

İkinci şıkkın kuvvetle muhtemel olmasından nefret ederek çılgın olmayı ümit ediyorum.
Aslında bu hikayenin televizyondaki çikolata reklamlarına konu olabilecek ikinci bir sonu daha var.

Kaldırımda oturduğum köşeye geri dönelim. Telaşsızlığıma yanıyorum hani, tam o duyguya bürünüp tekrar yaşayalım o anı.

Önümden hızla geçen araba yoldaki bütün birikmiş suyu üstüme sıçratıyor. Her yerimin çamur olmasına sinirlenmiş bir şekilde ayağa kalkarken dengemi kaybediyorum ve birkmiş suyun üzerine şap diye düşüyorum. Tam kalkmak için elimi asfalta koyup destek alacakken elime bir çikolata çöpünün yapıştığını fark ediyorum. ilk önce sinirleniyorum, ama sonra çikolata çöpüne tekrardan bakıp az önce yaptıklarımın ve başıma gelenlerin hatrına gülümsüyorum. Sonra hızla bakkala koşup o çikolatadan alıyorum ve bir yandan çikolatamı yerken bir yandan da normal insanlar gibi evime dönüyorum. Mutluyum sanki.

Ne dersiniz hangi son sizce?
Bir çikolata bir döngüye son verebilir mi?