Ümit Olmadı Mı Yol Biter

Yaylada koyunları otlatan küçük çoban varmış. Çocukluk bu ya; koyunlar otlarken o da oyuna dalmış. Bir ara oyundan başını kaldırdığında, koyunların kayıplarda olduğunu fark etmiş.

Korkmuş, hemen aramaya başlamış… O tepe senin bu tepe benim, o vadi bu kuytu aramış ama koyunlarını bulamamış. Vakit de akşama yaklaşmış.

Küçük çoban telaşlanmış, heyecanlanmış… hem ağlıyor hem de arıyormuş.
Böyle koştururken köylüsüne rastlamış.
Köylüsü meraklanıp sormuş

“Ne oldu oğlum, niye ağlıyorsun?”

“Koyunlarımı kaybettim amca” demiş çocuk.

Köylüsü teselli ederek ” Ağlama oğlum, üzülme bulunur, sıkma canını” deyince küçük çoban cevap vermiş.

“Amca, her yere baktım bulamadım, bir şu dağın ardı kaldı. Orada buldum buldum; bulamazsam sen o zaman gör bendeki ağlamayı…”

Dedem bu hikayeyi anlattıktan sonra şöyle demişti: “Herkesin ümit bağladığı bir dalı, bir dağı vardır. Evlat; ümit olmadı mı yol biter…”

kaynak: Zafer Dergisi 480. Sayısı\Yüksel Karahan

fotoğraf:pinterest